منش ریاضیاتی دکتر مُصاحب

0

روایت‌هایی از نخبگان ایران

مرد تنی خسته و قلبی بیمار داشت. طبیب او را از کار زیاد بر حذر داشته بود. اما مگر روح حقیقت‌جوی او به تن آسایی و استراحت رضا می‌داد؟ حاشا و کلا! که تغییری در سبک زندگی‌اش حاصل شده باشد.

ساعت سه و نیم بامداد از خواب بر می‌خاست، قهوه‌اش را گرم می‌کرد و فنجانی می‌نوشید، سپس تا حدود ساعت شش صبح در همان کتاب خانه منزل به تحقیق و مطالعه می‌پرداخت.

 آنگاه دوش آب گرمی می‌گرفت و صبحانه‌ای را که همسر یا دخترش برایش می‌آوردند صرف می‌کرد و قبل از هر استاد، دانشجو و یا کارمندی در محل کار حاضر می‌شد.

اما ای دریغ! آن روز صبح وقتی صبحانه‌اش را طبق معمول و در ساعت موعود به اطاقش بردند، با کالبد سرد و بی‌روح پدر مواجه شدند. آری مرد در حالی که قلم در دست داشت و آخرین صفحه کتاب قطور مقدمه‌ای بر تئوری اعداد را تصحیح می‌کرد، جان به جان آفرین تسلیم کرده و به سرای باقی شتافته بود!

او غلامحسین مُصاحب ریاضیدان و لغت شناس بزرگ ایرانی بود.

 دکتر غلامحسین مُصاحب(متولد سال ۱۲۸۹ تهران-درگذشته‌ی ۲۱ مهر ۱۳۵۸) ریاضیدان و دانشنامه‌نویس ایرانی بود. به سبب کوشش‌های او در راه ترویج ریاضیات جدید در ایران، او را «پدر ریاضیات جدید» در ایران می‌دانند.

تلخیص توسط محسن شاهرضایی

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید