هزار و یک شهر- این دادهها نشان میدهند که اولین مجموعه گزارشها، ۳۴ درصد جمعیت جهان و همینطور ۳۴ درصد از انتشار گازهای گلخانهای جهانی را پوشش میدهند. در حوزه «کاهش اثرات اقلیمی» (mitigation)، سناریوهای توسعه کمکربن پیشنهاد میکنند که تا سال ۲۰۵۰ میتوان انتشار گازهای گلخانهای را تا ۷۰ درصد کاهش داد و تا سال ۲۰۴۰، سهم انرژیهای تجدیدپذیر در شبکههای برق به ۷۵ درصد برساند. در بخش «سازگاری با تغییر اقلیم» (adaptation) نیز اثرات اقلیم بر کشورهایی مثل عراق، ویتنام و منطقه ساحل بررسی شده؛ مثلاً در عراق، کاهش منابع آب پیشبینی شده و در ویتنام، ضررهای کشاورزی تا ۶.۲ درصد از تولید قابل انتظار خواهد بود.
از نظر اقتصادی، تغییر مسیر به سمت توسعه پایدار ممکن است بین ۰.۱٪ کاهش تا ۳.۳٪ افزایش در تولید ناخالص داخلی کشورها تأثیر بگذارد. همچنین، برای تحقق این مسیر، نیاز به سرمایهگذاری سالانه معادل ۱.۴٪ از GDP در کشورهای متوسط و حتی تا ۸٪ در کشورهای کمدرآمد وجود دارد. این اینفوگرافیک در مجموع تصویری از ضرورت همافزایی سیاستهای اقلیمی با برنامههای توسعهای و اقتصادی ارائه میدهد.
