اختصاصی هزار و یک شهر؛ ترجمه: نیلوفر کیوانپور – در سال ۲۰۱۸، بارانهای ویرانگر به جامعه تاکوما پارک در مریلند، محل زندگی مایک تیدول، برخورد کرد و سال بعد منجر به از دست رفتن بیسابقه پوشش درختی در تاریخ این شهر شد. پس از بارندگیهای شدید، تیدول به نوعی مأموریت کارآگاهی دست زد تا کشف کند چه چیزی باعث مرگ درختان خیابان ویلو و دیگر نقاط تاکوما پارک شده و چگونه میتوان این موضوع را به تغییرات اقلیمی مرتبط کرد.
او گفت: «یکی از نظریهها این است که زمین برای مدت طولانی چنان خیس شده بود که باعث انفجار یک حالت نهفته زیرزمینی به نام فیتوفتورا شد. این امر درختان را وادار کرد تا مواد مغذی و کربوهیدراتهای ذخیرهشده در تنههایشان را مصرف کنند.»
در نتیجه، سوسکهای آمبروزیا به درختان ضعیفشده حمله کردند.
او افزود: «وقتی درختان در سال ۲۰۱۹ شروع به مردن کردند، همه در این محله متوجه آن شدند. نمیشد متوجه نشد.»
نتیجه مشاهدات و گزارشهای او کتاب جدیدش به نام «درختان گمشده خیابان ویلو» است که از محله او آغاز میشود و سپس به دیگر نقاط ایالت و جهان گسترش مییابد. تیدول درباره دفن درختان، بازتاب خورشیدی و افزایش بیماری لایم که خود او نیز از آن رنج برده، مینویسد.
او گفت: «میخواهم داستان تغییرات اقلیمی را از طریق درختان محلهام روایت کنم. با ثبت یک سال از تأثیرات قابلتوجه تغییرات اقلیمی در یک بلوک، توانستم بهصورت میکروسکوپی همان تأثیراتی را که در سراسر جهان بر انسانها و اکوسیستمها از سیارهای در حال گرم شدن میبینیم، مشاهده کنم.»
در بخش اول کتاب، تیدول درباره تأثیر عاطفی از دست دادن درختان عظیمی که سایبان خنککنندهای برای محله فراهم میکردند، مینویسد.
او گفت: «به معنای واقعی کلمه صدها خانوار در شهر کوچک تاکوما پارک دوست عزیزی را از دست دادهاند. میتوانستم یک فصل کامل فقط درباره مراسمهایی که مردم برای مرگ درختانشان برگزار میکنند، بنویسم.»
با عمیقتر شدن در محلهاش، تیدول متوجه شد که کلیسای محلی به دلیل زیرزمین غرقشده در اثر بارندگیهای مداوم، دیواری برای جلوگیری از سیل ساخته است. به طور پارادوکسیکال، این کلیسا پنلهای خورشیدی روی پشتبام خود داشت.
تیدول گفت: «این مرا شگفتزده کرد.» از این موضوع، سیل به داستان دیگری در کتاب او تبدیل شد.
او افزود: «شروع به دیدن تأثیرات زنجیرهای تغییرات اقلیمی در محلهام کردم. لحظات شگفتی، کشف، رویدادهای زنجیرهای و روایتهای درهمتنیده – نمیدانستم قرار است اینها را پیدا کنم. اما وقتی به مدت یک سال و نیم به این منطقه کوچک واقعاً توجه کردم، مشخص شد که این اتفاق در حال رخ دادن است.»
کتابهای اخیر مانند «پایان عدن» نوشته آدام ولز، «امید آخرین میمیرد» نوشته آلن وایزمن، و مستندهای اخیر مانند «تغییر دریا» و «محافظان زمین» تأثیرات شدید تغییرات اقلیمی را در مقیاس محلی نشان میدهند – تأثیراتی که به نوبه خود جهان را تحت تأثیر قرار میدهند.
تیدول گفت: «تغییرات اقلیمی چنان بد شده که میتوانید دارتی را به سمت یک کره لاکی چرخان پرتاب کنید و هر کجا که فرود آید، میتوانید کتابی درباره آن نقطه کوچک بنویسید. مردم ممکن است اعتراض کنند و بگویند چگونه میتوانید ادعا کنید که تغییرات اقلیمی را در یک یا دو بلوک میبینید؟ فکر میکنم این بسیار جذاب است و با روندهای اقلیمی در سراسر کشور همخوانی دارد.»
کتاب تیدول مانند یک خاطره تغییرات اقلیمی است که موضوع را از طریق داستان و مشاهدات محلی خود، و همچنین از طریق دانشمندان، فعالان و سیاستمداران بررسی میکند. یکی دیگر از شخصیتهای اصلی، نینگ زنگ، استاد اقلیمشناسی دانشگاه مریلند است. زنگ پیشنهاد میدهد که درختان مرده و بالغ دفن شوند، به عنوان شکلی از جذب کربن، به جای اینکه به تراشههای چوب تبدیل شوند یا سوزانده شوند. دانشمندان دریافتهاند که درختان میتوانند کربن خود را برای هزاران سال در زیر زمین ذخیره کنند.
تیدول همچنین درباره «تغییر تابش خورشیدی» مینویسد، ایدهای که پس از نامه معروف دانشمندان اقلیمی در سال ۲۰۲۳ که بیان کرد گرمایش شدید اقلیمی دیگر قابل بازگشت نیست، با قدرت بیشتری وارد واژهنامه راهحلهای اقلیمی شد. به این منظور، تیدول معتقد است که بازتاب نور خورشید از زمین راهحلی عملی است.
او گفت: «استعاره این است که اگر سایبان واقعی درختان، سایه محافظ درختان در محله ما در حال ناپدید شدن است، آیا راهی برای ایجاد یک سایه خورشیدی مصنوعی در استراتوسفر وجود دارد؟ ما نتوانستیم گذار به انرژی پاک را بهسرعت مدیریت کنیم. اگر نمیتوانیم کربن را ذخیره کنیم و انقلاب انرژی پاک را خیلی دیر شروع کردیم، چه گزینههای دیگری داریم؟»
او افزود: «اما هر تلاشی از سوی انسانها برای خنک کردن مصنوعی سیاره با بازتاب نور خورشید باید تنها پس از سالها تحقیق دقیق و از طریق فرآیند بینالمللی مشورت و تصمیمگیری انجام شود.»
علاوه بر بازتاب خورشیدی، او درباره ایده تزریق دیاکسید گوگرد به جو به عنوان راهی دیگر برای کاهش گرمایش جهانی، مانند اثر خنککننده بر جو پس از فوران آتشفشان، مینویسد.
او گفت: «دکتر جیمز هانسن میگوید کشورهای جهان باید برای تحقیق درباره چگونگی تقلید از اثر خنککننده طبیعی که هنگام فوران آتشفشانها و انتشار دیاکسید گوگرد به استراتوسفر ایجاد میشود، گرد هم آیند. سؤالم این است که آیا انسانها میتوانند برای چند دهه به طور مصنوعی گوگرد را به استراتوسفر تزریق کنند، سیاره را به اندازه کافی خنک کنند تا به ما زمان بدهد تا انقلاب انرژی پاک را کامل کنیم؟ این کار سالها تحقیق دقیق و بحث بینالمللی و تصمیمگیری فراگیر نیاز دارد.»
تیدول، به عنوان مدیر شبکه اقدام اقلیمی چساپیک و صندوق اقدام CCAN و نویسنده کتابهایی درباره سیلهای ساحلی، دو دهه گذشته زندگی خود را به ترویج راهحلهای انرژی پاک اختصاص داده است.
شبکه اقدام اقلیمی چساپیک در ممنوعیت فرکینگ در مریلند، توقف خط لوله ساحل آتلانتیک و کمک به تصویب قوانینی برای تحقق انرژی بادی فراساحلی موفق بوده است. البته، با دولت جدید جمهوریخواه، برخی از این دستاوردها ممکن است در کوتاهمدت معکوس شوند. اما تیدول خوشبین باقی میماند.
او گفت: «دونالد ترامپ هر کاری که بخواهد اکنون میتواند انجام دهد. این نمیتواند این واقعیت را تغییر دهد که نیمی از خودروهای جدید در چین امسال برقی خواهند بود. نمیتواند این واقعیت را تغییر دهد که استرالیا تا سال ۲۰۳۰ به ۸۰ درصد برق پاک برای کل کشور خواهد رسید. نمیتواند جلوی این را بگیرد که اتحادیه اروپا هر سال انتشار گازهای گلخانهای را کاهش میدهد. نمیتواند این واقعیت را تغییر دهد که کالیفرنیا، ایالتهای نیوانگلند و مینهسوتا سیاستهای بسیار چشمگیری در زمینه گذار به انرژی پاک دارند.»
